Mona Rena Górska wystąpiła na IV Forum Filozofek jako prelegentka z prezentacją pt. A pod skórą rzeka. Medytacje Ciała. Przeczytajcie jej bio:
Jestem filozofką, artystką wizualną, projektantką ubiorów somatycznych i performerką. W swojej praktyce łączę modę, sztukę tekstylną, performans i refleksję konceptualną, badając relacje między ciałem, materiałem i krajobrazem. Moje działania wyrastają z przekonania, że ubiór może być nie tylko formą, lecz także myśleniem: rzeźbą tekstylną, zapisem pamięci, narzędziem poznania i sposobem zadawania pytań o ciało jako podmiot świadomy, czujący i nieustannie będący w ruchu. „Wear your next movement” — ta idea prowadzi mnie w pracy, w której ubranie staje się tym, co ma nadejść: gestem, możliwością, ruchem wyprzedzającym słowo.
Ukończyłam filozofię i kulturoznawstwo na Uniwersytecie Gdańskim oraz technologię odzieży, dzięki czemu łączę wrażliwość artystyczną z krawieckim rzemiosłem. Tworzę projekty odzieżowe, które stawiają pytania o podmiotowość, użytkowość, a także o prawdę ukrytą w materii. Interesuje mnie to, co pozostaje między: między mięśniem a kością, skórą a tkaniną, pamięcią a dotykiem, sacrum a profanum. Ubrania traktuję jako tkanki relacji — nośniki krajobrazu, genealogii troski i ucieleśnionej wiedzy.
W swojej pracy konsekwentnie sięgam po naturalne materiały: len, konopie, wełnę, barwniki roślinne i odzyskiwane tkaniny. Świadomie unikam syntetyków, traktując wybór materiału jako decyzję etyczną. Wierzę w regenerative design, w możliwość naprawy relacji między człowiekiem, materią i środowiskiem, a także w tworzenie z szacunkiem wobec tego, co już istnieje. Moje projekty wyrastają z dialogu z lokalnymi tradycjami — folklorem Pomorza, haftem rumuńskim, a w przyszłości także praktykami społeczności Kechwa Lamista — które postrzegam jako żywe kody mody, istniejące poza systemem branży odzieżowej.
Powracają u mnie tematy troski, genealogii, pamięci, wspólnoty i ucieleśnionej wiedzy, rozumianej jako tacit knowledge, techne i phronesis — cicha mądrość ciała ujawniająca się w ruchu, dotyku i pracy z materią. Interesuje mnie także kultura Amazonii i ludów tam żyjących, ich relacje z naturą oraz sposoby, w jakie wiedza zakorzeniona w krajobrazie może poszerzać nasze rozumienie ubioru, wspólnoty i współistnienia.
Poza pracownią rozwijam własną praktykę ruchu: wspinaczkę skalną, taniec z drzewami i taniec po prostu. Te doświadczenia nie są dla mnie dodatkiem, lecz częścią tego samego namysłu nad ciałem, rytmem, zaufaniem i obecnością. Od dzieciństwa fascynują mnie materia, faktura i pamięć tkanin — od pierwszych wspinaczek na drzewa po budowanie miast dla ślimaków w ogrodzie. Wciąż wracam do tego samego pytania: jak materia nas kształtuje, a jak my kształtujemy materię? I czy czas naprawdę istnieje, skoro wszystko, co najważniejsze, nieustannie powraca w dotyku, ruchu i pamięci?
Skontaktuj się z Mona Reną:
